Hoe kan een verouderd woonzorgcentrum een verbindende spil van de buurt worden? Met die vraag ben ik aan de slag geweest in onderzoek en ontwerpopgave. Als casus voor zorgorganisatie Cordaan in Amsterdam en afstudeeropgave van de Master Interior Architecture.

Het concept: een buurttuin die verbinding maakt tussen park en buurt door het gebouw heen.

Herkenbaarheid en zichtbaarheid waren een groot aandachtspunt bij deze opgave. Het materiaal van de entreepartij laat ik daarom terugkomen in de publieke ruimte. Een kenmerkend en verwelkomend entreeplein.

Een nieuwe wandelroute, langs het water, voert bezoekers vanuit het Rembrandtpark naar de nieuwe entree.

De tuinentree met een hekwerk waarin van alles te ontdekken valt: zoals Posjes – dat zijn de zoetwatervisjes waarnaar de Postjeswetering is genoemd -, maar ook geraniums, waar de ouderen achter te vinden zijn. Het hekwerk heeft een open structuur, zodat het vooral nieuwsgierig maakt naar wat er achter te vinden is: Een buurttuin met een moestuin, een bloementuin en een jeu de boule baan, voor buurt en huis-bewoners.

Het paviljoen tussen passage en bloementuin.

Binnen worden bezoekers verwelkomd met een bar waar de tuin te proeven is.

Er ontstaat een publieke wandelroute door het gebouw heen, waar voor verschillende doelgroep iets te doen is.

Buurtbewoners en huisbewoners zullen elkaar zo vaker treffen en elkaar makkelijker van dienst kunnen zijn.